Montenegro, Albanië, Kosovo, wat en superdag!!!

Vanmorgen gewekt door een fantastisch zonnetje, het is echt super weer en heerlijk temperatuurtje van zo'n 22graden. De stralingswarmte van de zon is hier zo intens dat we gedwongen worden in de schaduw te ontbijten. Desalniettemin lekker ontbijtje met wespen die van de boter snoepen...
Na het ontbijt weer in ons pak gehesen en de motoren weer volgehangen met alle tassen en koffers. Inmiddels vloeide de eerste zweetdruppels al weer rijkelijk dus time to go! De snelweg naar Skopje is zoals veel wegen hier vooral leeg. In pakweg 50km drie tolpassages waar we iedere keer iets van een euro moeten afrekenen. Skopje lieten we links aan ons voorbij gaan. Opvallend was dat deze in 1963 door een aardbeving zwaar beschadigde stad alleen maar laagbouw heeft, wij zagen een verband.

De grens van Macedonië met Kosovo was wel weer een bijzondere. Macedonië uit duurde aanmerkelijk langer dan erin maar dat kwam meer omdat de file voor ons, voornamelijk Macedoniërs die om onduidelijke reden op zondag naar Kosovo willen, om onduidelijk reden erg lang moeten soebatten met de douaniers. Toen we eindelijk, onze motoren maar duwend om de oververhitting te voorkomen, aan de beurt waren, was een opzwaaiende beweging na het zien van onze nationaliteit voldoende om weer door te kunnen. En toen de grens met Kosovo, Roy zal even vertellen hoe ons dat is vergaan....

Het leek zo gemakkelijk...totdat de douanier vroeg om iets wat ik dacht dat de groene kaart was. Maar doorgewinterde grens overstekers als we zijn hadden we die natuurlijk al in de hand! Ha, dat had je niet verwacht hè?! Shit toch weer een verassing. Ooit je eigen groene kaart gelezen? Wij werden in ieder geval door de douanier gewezen op het feit dat deze in Kosovo niet geldig is. Ofwel we moesten eerst de motor verzekeren anders komen we er niet in. Natuurlijk is daar iemand die daar handel in ziet dus voor €15,_ pp waren we klaar, kregen we een mooi verzekeringsbewijs en konden we het land in. Ondanks de oorlog van voorheen en de nog steeds, zichtbaar, aanwezige KFOR kan ik niet anders dan zeggen dat het een geweldig stukje Balkan is. Infrastructuur is goed, huizen ogen netjes en alle andere voorzieningen zijn ook gewoon in orde. Zelfs de koffie....die we van een kosovaar? Of hoe heet zo iemand, GRATIS kregen was goed! Jammer dat we maar een kleine 100 km in Kosovo in de route hadden.
Het volgende land en dus grens was in aantocht. Albanië...dit kon wel eens lang gaan duren. Niet alleen de grens maar ook de 175 km die we erdoor heen moesten rijden. Denkend aan slechte wegen, paard en wagen, koeien, paarden en alle andere dieren van de kinderen boerderij op de weg.

Ik zal beschrijven hoe we Albanië doorkwamen. Wat Roy al zei, we waren op het ergste voorbereid. Albanië staat tenslotte bekend als waarschijnlijk het armste land van Europa, dit moest dus nog erger zijn dan roemenie. De grensovergang was een makkie in ieder geval. Kosovo dat voor 90% uit etnische Albanezen bestaat heeft met haar buurland kennelijk heel goede banden. "welcome to Albania". Raar gevoel in een land te komen waar toch nog niet zo heel lang geleden het absoluut ondenkbaar was om heen te gaan. Er wordt hard gewerkt aan een snelweg naar Tirana waar we een klein voorproefje van meepikte. Nar een kilometer of 10 gaan we eraf.

Er stond ons een kronkelweg te wachten van maar liefst 150km, en kronkelweg, dan bedoel ik ook kronkelweg. Nog nooit, en geloof me, we hebben duizenden kilometers kronkelweggetjes gereden in onze motor carriere, hebben we zolang achterelkaar kronkels gezien. Dit was gewoon écht 2,5uur lang alleen maar draaien en keren. Met een gepaste snelheid hebben we ons echt helemaal tureluurs gestuurd. We hebben er puntbanden van gekregen en voor de niet motorrijders onder ons, dit betekent dat we meer bochten hebben gereden dan rechtuit dat maakt dat alleen de zijkanten van de banden slijten en je band dus een punt vorm krijgt...:-) Om er nog een extra dimensie aan te geven waren deze wegen weliswaar overwegend van goed asfalt voorzien maar regelmatig sterk vervuild met zand, stof, rotsblokken, steentjes, lopend water en vee kak. Het was echt hypergeconcentreerd rijden maar ZOOOOO gaaf!!! Dit is echt by far de beste "motorstuurweg" die we ooit gereden hebben. Nog heel lang zullen wij bij alle sterke verhalen zeggen "tja leuk hoor maar in Albanië hebben wij toen bladiebladiebla...". Ons overtreffen wordt een lastige... Haha.

Onze oververhitting werd pas merkbaar toen we de kronkels achter ons hadden. Door de concentratie merk je dergelijke ontberingen niet merkte ik, ook mijn arm deed pijn van het gedoseerd gasgeven. Doe je dat hier niet met heel veel gevoel dan ga je onherroepelijk een keer onderuit. We kwamen weer een beetje in de bewoonde wereld. Ik moet zeggen dat Albanië (voor wat wij gezien hebben) er beter uit ziet dan roemenie. De dorpjes zien er keurig uit met mooi asfalt en trottoirtjes en nette huisjes. Ook kom je nog wel veel paard en wagen tegen, je moet hier echt heel voorzichtig rijden, de verassingen komen uit alle hoeken en zijn van alle soorten. Mensen doen heel vriendelijk en zwaaien ons regelmatig toe, vooral de kinderen.

Aankomend bij de grens met Montenegro stond ons een voorkeursbehandeling te wachten. De douanier wenkte ons vanaf achteraan de file van zo'n 20 auto's (da's heel veel hier en dat druppelt maar heel langzaam het land in), naar voren en we krijgen een privé poort en na de standaard checks was het welkom in Montenegro. Hier zijn we na een uurtje sturen geland vlakbij Sveti Stefan waar zoals jullie ongetwijfeld weten in 1992 de legendarische schaakpartij tussen Boris Spasski en Bobby Fischer plaatsvond....

Morgen gaan we verder de Jadranska Magistrale af waarover morgen meer. Kroatië, Bosnië en dan weer Kroatië staat ons te wachten maar vooral adembenemende uitzichten. De kust is hier echt paradijselijk mooi en we zullen jullie met onze plaatjes proberen jaloers te maken.

Tot slot nog even het volgende. Er zijn twee zaken die ons aan deze trip opvallen. Ten eerste is het uitermate educatief. Bij ieder land vragen wij ons af, "oh ja, hoe zat dat ook alweer, waarom vinden turken en grieken elkaar nou niet aardig en hoe zat dat ook alweer met kosovo en waarom heulde Albanië met China.... etc etc. We googlelen ons helemaal suf iedere avond.
Op de motor heb je heel veel tijd om over van alles na te denken en zo vroegen wij ons ook af, omdat wij elke avond volledig gesloopt al vroeg in slaap vallen, hoeveel energie wij nou verstoken. Wij denken zelf namelijk dat we hier enorm van afvallen.
Wij zijn heel benieuwd naar jullie reacties!!!!

Bis morgen.
Albert en Roy.