Macedonië, de weg terug

Na een heerlijke nacht werden we natuurlijk abrupt gewekt door het gebed. 6:00uur.... De schuldige moskee stond op spuugafstand van het hotel en tetterde dus aardig door ons openstaand raam naar binnen. Nog wel even omgedraaid daarna en de laatste uurtjes van het bed genoten. Na een lekker ontbijt op het dakterras, waar we nog even van het geweldige uitzicht konden genieten, vertrokken we rond 9 uur. Gelukkig was het nu nog niet zo'n gekkenhuis in het verkeer als de dag ervoor. We reden vanuit het centrum in westelijke richting langs het vliegveld de stad uit. Na ongeveer 45km gereden te hebben had ik eindelijk het idee Istanbul achter ons gelaten te hebben, wat een enorme stad is dat!! Op naar Ipsala en de Turks-GRiekse grens. Met prachtige uitzichten over de zee van Marmara maakte we onze laatste 200km door Turkije af. De grens was redelijk snel gepasseerd. De Turken willen eigenlijk alleen maar zien of je met dezelfde motor weer het land uitgaat en de Grieken heten je slechts welkom terug in de EU. Wel veel militair vertoon rond de grens hier, soldaten met geweren staan overal in de zone tussen beide landen, ze zwaaiden ons vrolijk tegemoet.

Griekenland in en het werd gestaag warmer. Het gebied hier is niet zo heel erg boeiend om met de motor door te rijden dus rijden we tot 100km voor Thessaloniki over de snelweg. Een weg die fantastisch is en ons lekker wat kilometers laat maken. We stoppen even bij een restaurantje langs de weg om wat te eten. Er stond al zo'n zelfde motor als wij hebben voor de deur, een Zwitser. Het hebben van zo'n motor op reis schept al snel een band...:) De bestuurder, zoals je wel vaker ziet, een man van middelbare leeftijd, was onderweg vanuit het oosten van Turkije en was op weg naar huis. We wisselden nog wat reiservaringen uit en wenste hem een goede terugreis. Hij zou de boot nemen naar Brindisi en vandaar terugrijden naar Zwitserland. Volgens mij maakt dat qua snelheid niets uit en ik denk dat je dan het mooiste overslaat, de Jadranska Magistrale! Wij gaan wij lekker wel rijden en wordt zeker een van onze hoogtepunten van deze reis. We eten nog wat Tzatziki en Souvlaki en al knoflook boerend stappen we weer op, op weg naar Macedonië.

De route volgend, draaien we van de kust af meer naar het noorden. De uitlopers van de Balkan doemen al voor ons op. Het wordt steeds warmer. In vol ornaat is 35 graden best veel. Alle ventilatieritsen staan wagenwijd open en we drinken de ene fles water na de andere op. Het landschap is erg mooi hier, Griekenland, zoals de meeste het niet kennen. We rijden vlak voor de grens met Macedonië langs een stuwmeer waarlangs herders hun vee uitlaten, alles loopt hier los. Het is voorzichtig rijden want achter iedere bocht kan ineens een beest staan. De grens stelt hier niet zoveel voor, eigenlijk zoals we dat vroeger ook hadden in wat nu Schengen landen zijn.

Macedonië heet officieel overigens FYROM wat staat voor "Former Yugoslav Republic of Macedonia". De Grieken hebben toen Macedonië zich wilde aansluiten bij de VN met een veto er voor gezorgd dat het FYROM werd en geen Macedonië. Waarschijnlijk omdat een belangrijk deel van Griekenland al Macedonië heet.
We zijn uiteindelijk na maar liefst 730km geland in het alom bekende Negotine. Na een tankstop aan de doorgaande route adviseerde de pomphouder ons dit hotel. Prima hotel, goede kamer, lekker eten en goedkoop.

Morgen staat Kosovo en het altijd lastige Albanië op het programma. Vooral die laatste wordt een grote verassing. We houden jullie op de hoogte.

Groeten, Albert en Roy.